ਸਾਡਾ ਉਹ ਭਾਰਤ.......... ਨਜ਼ਮ/ਕਵਿਤਾ / ਜੋਤਪਾਲ ਸਿਰਸਾ

ਅੱਜ ਪੁਛਦੇ ਨੇ ਸ਼ਹੀਦ ਸਾਨੂੰ
ਜਿਸ ਲਈ ਜਾਨਾਂ ਵਾਰੀਆਂ
ਝੱਲੀਆਂ ਖੱਜਲ ਖੁਆਰੀਆਂ
ਸਾਡਾ ਉਹ ਭਾਰਤ ਕਿਥੇ ਹੈ?

ਚੋਰੀ, ਬੇਈਮਾਨੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ਵਤਖ਼ੋਰੀ
ਸਭ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਗਰਦੀ
ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦਾ
ਆਜ਼ਾਦ ਭਾਰਤ ਕਿਥੇ ਹੈ?

ਚੰਨ.......... ਨਜ਼ਮ/ਕਵਿਤਾ / ਜੋਤਪਾਲ ਸਿਰਸਾ

ਇਕਲਾਪਾ ਮੇਰਾ
ਨਿੱਤ ਵੰਡਾਵੇ
ਨੀਲੇ ਅੰਬਰੀ
ਚਮਕਦਾ ਚੰਨ
ਤੱਕਦਾ ਜਦ
ਮੇਰੇ ਡਿਗਦੇ ਹੰਝੂ
ਨਿਖਰੀ ਰਾਤ ‘ਚ
ਪਿਘਲਦਾ ਚੰਨ
ਜਦ ਵੀ ਫੋਲਦੀ
ਮੈਂ ਦੁਖੜੇ ਅਪਣੇ
ਨਾਲ ਮੇਰੇ
ਸੁਲਗਦਾ ਚੰਨ
ਸਾਰੀ ਰਾਤ
ਦਿਲ ਬਹਿਲਾਵੇ

ਰਿਸ਼ਤੇ.......... ਨਜ਼ਮ/ਕਵਿਤਾ / ਜੋਤਪਾਲ ਸਿਰਸਾ

ਕਾਸ਼ ਮੁੜ ਆਵੇ ਓਹ ਭਲਾ ਜਮਾਨਾ
ਜਦ ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਮਹਿਕਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ

ਲੋਕੋਂ ਲਜੋਂ ਨਿਭਾਏ ਜਾਂਦੇ ਅੱਜਕਲ
ਚਾਰਦੀਵਾਰੀ ਸਹਿਕਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ

ਕਲਯੁੱਗ ਦਾ ਕੁਝ ਅਸਰ ਅਜਿਹਾ
ਪੈਰ ਪੈਰ ਤੇ ਬਹਿਕਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ

ਆਓ ਤਾਂ ਸਹੀ.......... ਨਜ਼ਮ/ਕਵਿਤਾ / ਜੋਤਪਾਲ ਸਿਰਸਾ

ਨਿਤ ਘਰ ਦੀ ਕੱਢੀ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲਿਓ
ਆਓ ਰਲ ਮਿਲ ਨਸ਼ਾ ਮੁਕਤ ਪੰਜਾਬ ਬਣਾਈਏ

ਪਿਛੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਰਿਕਸ਼ੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਿਓ
ਆਓ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਦੀ ਬਹਾਦੁਰੀ ਦਾ ਕਿੱਸਾ ਵੀ ਸੁਣਾਈਏ

ਜੱਟਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਗੀਤ ‘ਚ ਵੈਲੀ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲਿਓ
ਆਓ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੱਟ ਦੀ ਅਸਲੀ ਜੂਨ ਵੀ ਦਿਖਾਈਏ

ਬੇਰੁਖੀ ਤੇਰੀ.......... ਨਜ਼ਮ/ਕਵਿਤਾ / ਜੋਤਪਾਲ ਸਿਰਸਾ

ਤੂੰ ਕੀ ਜਾਣੇ
ਕਿੰਨਾ ਦਰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ
ਇਹ ਬੇਰੁਖੀ ਤੇਰੀ

ਕਤਰਾ ਕਤਰਾ ਕਰ
ਜਿਸਮ ‘ਚੋਂ ਜਿੰਦ
ਨਿਚੋੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ
ਇਹ ਬੇਰੁਖੀ ਤੇਰੀ

ਚੰਨ ਮੇਰੇ ਵਿਹੜੇ……… ਨਜ਼ਮ/ਕਵਿਤਾ / ਜੋਤਪਾਲ ਸਿਰਸਾ

ਅਪਣੇ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਚਾਨਣ ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆ
ਚੰਨ ਮੇਰੇ ਵਿਹੜੇ ਵੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ
ਤੂੰ ਬੇਸ਼ਕ ਵੇਖਦਾ ਹੋਵੇਂਗਾ ਰੋਜ ਹੀ ਚੰਨ ਨੂੰ
ਅਪਣੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਪਰਦਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਤਾਕੀ ‘ਚੋਂ
ਪਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਓਹ ਸੁਕੂਨ
ਜਦ ਮੇਰੇ ਵਿਹੜੇ ਦਾ ਚੰਨ ਨਿੰਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ
ਮੇਰੇ ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕਲੋਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਚਕਾਚੌਂਧ ਸਾਹਮਣੇ

ਕਿਸੇ ਬਹਾਨੇ ਤਾਂ ਆ……… ਨਜ਼ਮ/ਕਵਿਤਾ / ਜੋਤਪਾਲ ਸਿਰਸਾ

ਤੜਫਾਉਣ ਲਈ ਆ, ਰੁਲਾਉਣ ਲਈ ਆ
ਇਕ ਬਾਰ ਫਿਰ ਸਤਾਉਣ ਲਈ ਆ
ਘੁਲ ਗਏ ਨੇ ਰੰਗ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ‘ਚ
ਇਹ ਸ਼ੋਖ ਰੰਗ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਆ
ਭੁ¤ਲ ਗਈ ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਜ਼ਖਮ
ਨਵੇਂ ਸਿਰੋਂ ਦਿਲ ਦੁਖਾਉਣ ਲਈ ਆ
ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਫਰਤ ‘ਚ ਹੈ ਜੋ ਫਾਸਲਾ
ਫਿਰ ਓਹ ਫਾਸਲਾ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਆ

ਜੋਗੀ.......... ਨਜ਼ਮ/ਕਵਿਤਾ / ਜੋਤਪਾਲ ਸਿਰਸਾ,ਹਰਿਆਣਾ

ਆਓ ਨੀਂ ਸਈਓ
ਰਲ ਦੇਓ ਨੀਂ ਵਧਾਈ
ਜੋਗੀ ਮੇਰੇ ਬੂਹੇ
ਅਲਖ ਜਗਾਈ

ਓਹਦੀ ਸੱਚੀ ਨਿਰਛਲ ਤੱਕਣੀ
ਮੈਂ ਜੋ ਤੱਕ ਆਈ
ਹੋਈ ਦੀਵਾਨੀ
ਨੀ ਮੈਂ ਸੁਧ ਬੁਧ ਗਵਾਈ

ਬੇਗਾਨਾ ਪਿੰਡ......... ਨਜ਼ਮ/ਕਵਿਤਾ / ਜੋਤਪਾਲ ਸਿਰਸਾ,ਹਰਿਆਣਾ

ਖੂਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਖੌਰੇ ਕਿਥੇ ਚੋ ਗਿਆ

ਅੱਜ ਪਿੰਡ ਬੇਗਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ

ਤਰਸ ਗਈ ਰੂਹ ਮਲ੍ਹੇ ਦੇ ਬੇਰਾਂ ਨੂੰ

ਕਿੰਝ ਭੁਲਾਵਾਂ ਕੁਕੜ ਦੀ ਬਾਂਗ ਨਾਲ ਚੜਦੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ

ਸਥ ਵਾਲੇ ਬੋਹੜ ਦਾ ਨਾਮੋ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ

ਇੰਝ ਲਗਦਾ ਹੈ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਜਾਨ ਨਹੀ

ਨਾ ਹੁਣ ਖੜਕਣ ਬਲਦਾਂ ਦੀਆਂ ਟੱਲੀਆਂ

ਨਾ ਦਿਸਣ ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਭੱਤਾ ਲੈ ਖੇਤ ਨੂੰ ਚਲੀਆਂ

ਬਨੇਰਿਆਂ ਤੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਲਾਂ ਗੁੰਮ ਗਈਆਂ